Koştum, koştum, koştum.......... Nereye olduğunun önemi olmadan. Sadece gücümün yettiği yere kadar. Duygularım dönüşümünü tamamlayana, sevgi nefrete dönene, nefret ise yerini huzurlu bir boşluğa bırakana kadar.
Artık bahçeden çıkış zamanı. Yaşama dönüş zamanı. Belki de bu sefer bir daha dönmemek üzere kapattım kapılarını. Arkama bile bakmadım. Gecenin karanlığında ışık yağmurunun altında başladım yolculuğa.
