En son ne zaman geldim hatırlamıyorum bile. Uzun uğraşlar verip temizleyip güzelleştirip çıktığım bahçeme geri döndüm. Bin bir zorluklarla yabani otlarını, dikenlerini ellerim, avuçlarım, tırnaklarım kanayana kadar temizleyip güzelleştirdiğim bahçeme geri döndüm.
Bu sefer çok farklı. Dikenler daha sert, daha keskin. Nasıl oldu ? Buraya nasıl geldim ?. Ama sanırım bı gerçek var bahçe beni çekiyor. Onunla ilgilenmeyi bıraktığımda hiç acımadan uğruna her şeyi verdiğim hayatımdan beni çekip alıyor. Gene bahçe kazandı. Bu sefer ağaçlar, kuşlar bile bana ağlıyor. Çok yalnız ve yorgunum. Her seferinde olduğundan daha çok......
Zaman...Burada zaman yok demiştim. Bu yüzden zamanı gelince diye söze girmem saçma olacak ama o gün geldiğinde, gönül bahçem temizlendiğinde, tekrar bisikletime atlayacağım ve yeni bir hayata gün doğumunda süzülen ışıklar altında başlayacağım.
